ALLEEN ECHTE MANNEN

De machocultuur onder de Kazakken is sterk. Bij het vechten om de vacht op het paard gaat men tot het uiterste door het stof.

En... het Rondje Mongolië is nu Rond.
Dit was het laatste logboek. Morgen gaan we weer Westwaarts het land uit, door Rusland, Kazachstan terug naar Kyrgizië, waar Orbis gaat overwinteren.
Nog één, laatste, eindreisverslag is in de maak. 

Lees ook onze reisverslagen.
Do read our travelreports.

Eagle traditie

" De Kazakken hebben een eeuwenlange tradities van het jagen met adelaars op vossen, wolven en kleinwild. In de winter, als er veel sneeuw en ijs ligt is de behoefte aan vers vlees groot. Daarom trainden mijn voorvaderen adelaren om voor hen te jagen", vertelt Aya, een ervaren 'eagle hunter'. "Van mijn vader en grootvader heb ik geleerd om met veel geduld en beloningen een adelaar een prooi te laten vangen en naar me toe te laten komen. De noodzaak voor het jagen op vlees is voorbij, maar de traditie is gebleven. Nu komen Kazakfamilies uit West Mongolë en Kazachstan één maal per jaar bij elkaar om hun vaardigheden te tonen en te meten. Welke adelaar komt het snelste van de berg naar zijn baas toe vliegen en op zijn arm landen. De ervaring telt", zegt Aya. Dat blijkt: de oudste man van tachtig weet als snelste zijn adelaar naar zich toe te laten komen. 

Lees ook onze reisverslagen.
Do read our travelreports.

VACHT TREKKEN

Een hoogtepunt van het Eagle Festival hier in Olgy is het zgn. vacht trekken te paard. De 60 sterskte mannen hebben zich ingeschreven om hun kracht te meten. Reputaties staan op het spel. Alles lijkt toegestaan om te winnen, zolang de toeschouwers maar niet protesteren. Na 5 rondes blijft de winnaar over, die triomfantelijk de vossevacht de lucht in slingert. 

Lees ook onze reisverslagen.

Do read our travelreports.

VERREKIJKER

Elke volwassen Nomaad heeft een monoverrekijker in zijn zak. Een stofwolk aan de horizon en de kijker komt te voorschijn. Lang voordat we bij een gur naar het goede spoor vragen weten ze al, dat we in aantocht zijn

Lees ook onze reisverslagen.

Do read our travelreports.

HOOFDDOEKJES

West Mongolië is Kazakkenlad en overwegend liberaal islamitisch. Moskeeën en hoofddoekjes duiken weer op. Vrouwen fotograferen is geen probleem.

ook onze reisverslagen.

Do read our travelreports.

WEGWIJZER

De Mongolen  lijken de weg te kennen . Wegwijzers zijn een overbodige luxe. Voor buitenlanders staan er spaarzaam een paar borden langs de weg. Welgeteld twaalf borden zijn we in vier maanden tegengekomen. We zagen het eerste bord bij binnenkomst in het land bij Olgy. Nu zien we bij dezelfde plaats het laatste bord.

Lees ook onze reisverslagen.

Do read our travelreports.

OVOO

'Ovoo's" vind je op belangrijke punten op de sporen in Mongolië. Hier offeren de mensen uit dankbaarheid aan de geesten en vragen om bescherming voor de reis. Je moet er driemaal gedachtenvol om heen lopen. De zijde blauw shawls drukken de verbondenheid met de Mongolen en hun natuur uit.

Lees ook onze reisverslagen.
Do read our travelreports

THROATSINGER

Johanni Curtet nodigt ons uit voor een boventoonzangers concert in Amsterdam in 2012. Hij bestudeert als musicoloog deze manier van zingen. Hij hoopt volgend jaar op het onderwerp aan de Sorbonne te promoveren. De oorsprong van dit zingen is hem nog niet helemaal duidelijk. Als ik opmerk dat de zangers de geluiden van de yak nadoen begint hij te lachen. "Daar zit wat in", beaamt hij. Ten afscheid zingt hij voor ons een lied.

Lees ook de reisverslagen.
Do read our travelreports.

WINTERSLAAP

"Als de marmotten in de winterslaap gaan, gaan wij naar Bayantes voor onze winterslaap", zegt Adamis, hoofd van de gurfamilie. Wat hij zegt gebeurt. De gur wordt ontmanteld, eerst het dak eraf en dan de wanden van schapenvilt. De inboedel blijft staan. "Zo hoeft het niet door de smalle deur". De vrouwens poetsen terwijl de mannen de gehuurde vrachtwagen opladen. "Mijn zonen drijven het vee naar Bayantes, naar de winterstalling". Adamis laat trots zijn buks zien. We komen terug als de marmotten zich weer laten zien. Zo gebeurt het al generatieslang. 

Lees ook de reisverslagen

.

Do read our travelreports.

DE BRUG

De winter is in aantocht en de brug moet worden gerepareerd. Met driemansterk zijn ze bezig met het hout. Wij moeten maar door de rivier. Na wat onderhandelen  worden er wat planken over de dwarsbalken gelegd en mogen we er toch overheen.

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports.

BINNENWEG

Van de deerstones gaat er een prachtige binnenweg naar het Westen. Na enig zoeken brengt hij ons bij de rivier. Het water staat hoog. Als we de rivier oversteken stijgt het boven de treeplank. Dat lijkt niet goed. We gaan terug naar Moron. 80 km om voor een brug.

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports.

SCHAKEN

"Het schaakspel is één van de erfenissen van de Russen", zegt de schaakcoach Andar. Elke middag na school geef ik schaaklessen aan de jeugd. Er zitten hele slimme jongens én meisjes in de groepen. Hier, Erdene, is onze uitblinkster.  

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports. 

GEESTEN

De Sjamaan roffelt op zijn trom, draait rondjes om de geesten aan te roepen. Hij neemt een slok wodka en dan, ineens, is er contact. Te veel geesten dienen zich aan. De Sjamaan stop abrupt zijn seance. 

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports. 

DOLLAR TSAATAN

Trots poseert Gamban voor zijn rendieren. Hij is met zijn hele hebben en houden is hij naar
Tsaganuur gekomen voor het Nadaam. Ook alle andere families uit de Oost en West Taiga zijn op het Festival. "Ons enige uitje van het jaar". Toch heeft Gamban het moeilijk. "Een Dollar Tsaatan wil rendieren van me kopen voor zijn toeristenhandel aan het Khövsgol Meer. De rendieren kunnen niet tegen de lage vlakte bij het meer. Daar vinden ze niet de mossen die ze nodig hebben en ze gaan langzaam, maar onherroepelijk dood. Dat wil ik mijn dieren niet aan doen. Maar ik heb ook geld nodig om mijn kinderen naar school te sturen. Wat een dilema. Spontaan koop ik een rendier van hem. Mag zij her blijven? vraag ik." Natuurlijk" zegt hij verbaast " Ik houd van mijn kinderen en dieren, maar niet van de Dollar Tsaatan".

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports. 

DE STERKSTE TEGEN DE SLIMSTE

'" Het eindgevecht gaat tussen de sterkste en de slimste worstelaar", vertelt de politieman. "Na een afalrace van twee dagen zijn deze twee worstelaars overgebleven". Vol spanning kijkt iedereen toe. De mannen tasten elkaar af. Met de schouders tegen elkaar duwen ze met volle kracht, de spieren strak gespannen. De sterkste laat zich gelden en duwt de slimste over het veld naar de rand. De scheidsrechter grijpt in en brengt de twee naar het midden van het veld terug. De sterkste valt aan, de slimste neemt over en vloert zijn tegenstander. De sterkste valt dan als  met zijn rug op de grond. De slimste wint.

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports. 

AREND OF GIER?

Van een rots kijken twee vogels me aan. Een Arens of een Gier? Behoedzaam loop ik naar hen toe, met de 80/200 mm lens op mijn D3 camera in de hand. Er zit zo'n 200 m tussen de beiden arenden. De linker lijkt wel op een nest te zitten, de rechter richt zich op en maakt zich groot. Hij wappert met zijn vleugels. Ik stop. De andere vogel vliegt op me toe. Ik schiet een paar plaatjes.

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports. 

50 / 100 : MAGISCHE KRACHT

Een punt op de wereld waar de coördinaten  50 latitude en 100 longitude elkaar kruisen is een magische plaats. "Voor ons is dit een heilige plaats die heilige kracht heeft", vertelt Saraa, onze gids. "Met belangrijke vragen kom je hier naar toe. Vragen zoals 'hoe vind ik een goede man en kan ik kinderen krijgen. Je loopt driemaal om het punt en concentreert je op de vragen die je hebt. De antwoorden komen de daarop volgende dagen in je bewustzijn". Aan de voet van de berg staan een paar deerstones (grafstenen) naast een Turkse begraafplaats uit de bronstijd. Ook toen al een magische kracht op 50 / 100.

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports. 

HOERA!!

De paarden staan klaar als we aankomen in Tsaganuur. Eten & drinken zijn ingekocht, een gids is geregeld. Gelukkig, we zijn klaar om naar de Rendierjagers in het uiterste Noorden van Mongolië te gaan, dicht bij de Russische grens. Het belooft een zware achtdaagse tocht te worden. De kisten zijn van het dak om Orbis wat lichter te maken. Als ook het weer meer zit krijgen we een prachtige tocht.

STOFWOLK

Onweer met harde regenvlagen verstoren onze nachtrust. Het dakraam precies boven Elma's hoofd lekt. Een bakje vangt het water op. Van onze overnachtinsplaats aan de rivier glibberen we de weg op, die ook al niet beter is. Laghangende bewolking houdt aan tot na het middaguur. Dan klaart het eindelijk in de namiddag op. Een stofwolk komt ons tegemoet. Daaruit verschijnt een kudde geiten.

Milennium

Odanks de vele gaten kunnen we toch redelijk doorrijden over de afaltweg. Maar,na 290km is het met die 'luxe'gedaan. Het asfalt houdt op en het hobbelen begint. In het kader van het Milenniumproject voor de infastructuur, wordt er zowaar aan een noordelijke weg door Mongolië gewerkt. Regelmatig moeten we ook onze weg nog zoeken over een bouwplaats van bruggen. Het is wel heel opvallend dat de peilers volledig in het zand zitten en met een sjofel moeten worden uitgegraven. Het kan nog wel even duren voordat alles klaar is. De Mongolen zeggen gekscheren: "Dit milenniumproject kan wel een milennium duren".

OVERSTEKEND WILD

Waar je ook komt, dieren nemen voorrang.

EVEN IN OASIS, VOORDAT WE WEER OP PAD GAAN

Toen we  in mei voor het eerst in guesthouse Oasis kwamen ontwaakte de natuur nog maar net uit de winter en was een verlate sneeuwbui geen uitzondering. Nu geuren en kleuren de  bloemen bij 25 graden,  maar “morgen kan sneeuw daar zo maar weer een eind aan maken”, aldus Sybille, eigenaar van de guesthouse. Mongolië is een grillig land.

 In de tuin van Oasis staat Orbis veilig. De komende weken zullen we de luxe van een wasmachine & stofzuiger, internet & een douche, en volop drinkwater niet vaak meer tegenkomen. We gebruiken de dag dan ook om het laatste Gobizand uit de camper te verwijderen, zomerkleren in kisten op te bergen, kleine reparaties te verrichten, water te tanken en onze website bij te werken.

We are camping in the garden of the friendly guesthouse Oasis, taking advantage of the opportunity to get rid of the last Gobi sand, do our washing, taking in drinking water etc. When we were here in May, the winter had not completely gone. Now an abundance of flowers are a testimony of  summer. However, according to the owner of the guesthouse, this might all be covered by early snow tomorrow! Mongolia is unpredictable in many ways.

 Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports on this www.

HONORAIR CONSUL VOOR MONGOLIË

Addie Schiphorst ontvangt uit handen van de Mongoolse Ambassadeur de eervolle benoeming van honorair consul voor Mongolië in Nederland. Dit vond plaats tijdens een dagje vissen op de Noordzee, waar ik ook bij aanwezig was en legde de gebeurtenis vast.  Addie is nu ook in Mongolië. Hij vertelt hoe hij deze ‘baan’ inhoud geeft.

“ Geen recepties aflopen, maar werken voor Mongolië. Het verstrekken van visa aan Nederlanders en belangenbehartiging van Mongolen in Nederland”.

Addie Schiphorst, honorary consul for Mongolia in the Netherlands, supplies us with information about his work and background information of the Mongolian society.

Lees ook de reisverslagen.

Do read our travelreports on this www.

DE BOOG KAN NIET ALTIJD GESPANNEN ZIJN. 

Het hobbelen op de wasbordwegen hebben duidelijk sporen op Orbis en haar berijders achtergelaten. Orbis staat nu uit te rusten in de Toyota-stalling in Ulaan Bataar. Elma knuffelt haar (klein) kinderen en Henk heeft zijn liesbreuk in Nederland laten repareren. Op 4 september a.s. vliegen wij weer naar Mongolië om het Rondje Mongolië af te maken. Vanaf 6 September a.s. kunt U ons weer volgen. Het belooft een prachtige trip langs de Rendier Herders in het noorden en Eagle Hunters in het westen te worden. Tot dan, Elma en Henk.

After a short stay back in Holland (during which Elma was thrilled with the birth of her third granddaughter), Henk & Elma will return to Mongolia to complete their tour through the country.
We will meet Orbis –the camper- in Ulaanbaatar, stay a few days in the capital for the interviewing of some people and then we will return west, this time taking the Northern route. One of our topics will be the visiting of the so called Reindeer People, high up North, close to the Russian border.
We invite you to travel with us, when reading our travel reports. From now on, we will write a few lines in English, to compensate a bit for the sometime hilarious Google translation into English. However, Internet connections in this part of the country are poor, so don’t expect us to update our site every few days!

Till soon

Elma&Henk

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

DE BOOG OF HET WIEL?.

Mannen en vrouwen strijden in een klein openluchtstadion om de eer van de beste schutter van het land. Prachtig uit gedost staan de schutters  met hun met hun hand gemaakte peilen en bogen op de baan. De mannen, achter de vrouwen schieten, over hen heen op de doelen. Na elk schot, roept de scheidsrechter die naast het doel staat, het resultaat door aan de hoofdscheidsrechter achter de schutters. Met zijn armen geeft hij de kwaliteit van het schot aan. Een schutter laat mij vol trots zijn boog zien. Hij blijkt de achter-,achter-,achter-, enz kleinzoon van Genghis Khan te zijn. Zijn gelaatstrekken verraden zijn afkomst. Hij zegt “Boogschieten is de oudste traditie van het land. Je moet eerst eten voor dat je kan rijden. Volgens onze volksverhalen is eerst de boog uit gevonden en daarna het wiel.”

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

!

WORSTELEN ALLEEN ECHTE MANNEN

“Waar halen ze al die grote zware mannen vandaan? Grote mannen vechten tegen kleineren! Zijn er geen gewichtklassen?” vraagt Jean. Over het algemeen zijn de mannen in Mongolië niet zo groot. Toch lopen hier broers van Anton Geesink van twee meter en meer rond. Ik vraag het aan een van de scheidsrechters.”Dat klopt wij hebben geen gewichtsklassen. In een oorlog vecht elke man tegen een willekeurige man. De beste wint. Zo gaat het hier ook.” Een van de reuzen komt op hem af. Hij controleert zijn pas. De reus slaat op zijn schouder en strekt zijn grote armen als een vogel in de lucht en draait rond en buigt voor de scheidsrechter. Die neemt zijn puntmuts van zijn hoofd. Zijn tegenstander doet de zelfde voor bereiding en het gevecht kan beginnen. Als kemphanen lopen ze om elkaar heen. Om dan ineens toe te slaan en elkaar stevig vast te pakken. Schijn bewegingen volgen elkaar snel op. Alleen de voeten en handen mogen de grond raken. De eerste die valt en met zijn lichaam de grond raakt verliest. De winnaar steekt zij beide amen triomfantelijk in de armen om hoog. De scheidsrechter plaatst zij puntmuts op zijn hoofd. Hij geeft een klap op de kont van de verliezer die zijn eigen puntmuts moet opzetten en druipt af. De winnaar maakt drie ereronden om de Banieren van Genghis Khan Ik vraag aan de scheidsrechter waarom de worstelaars open vesten dragen.”Dat is simpel. Zo kunnen we gemakkelijk zien of het een echte man is”.

JOCKEYS OP SOKKEN

“Ik mag jammer genoeg niet meer mee doen, alleen “jockeys” jongens en meisjes van 5 tot 12 jaar mogen mee doen aan de race.”zegt Uul. Hij wijst naar zijn twee broertjes beide prachtig uit gedost in een felgroene pak. Ik schat dat ze niet ouder zijn dan vijf en acht jaar. Ze kijken somber terwijl de Shaman ( een geestelijke met medicinale en spirituele kracht) de paarden heiligt.” Voor de Clan is het heel belangrijk dat je bij de eerste vijf bent die aan komt. Drie jaar geleden was ik tweede. Daarna was het groot feest. Iedereen wilde een paard uit onze kudde. Nu zijn mijn broertjes aan de beurt”zegt Uul trots.” Is dat niet gevaarlijk, ze zijn nog zo jong en hebben geen zadel en laarzen aan? vraag ik. “Helemaal niet gevaarlijk. Voordat je leert lopen zit je als kind al op een paard. Vallen hoort erbij om een goede jockey te worden. Met een zadel moet je recht op zitten en dan kan je niet hard gaan en laarzen zijn lastig. Op sokken blijf je het beste in evenwicht.”verzekert hij mij. Uul brengt met zijn vader de broertjes naar de verzamelplaats. In een grote kudde van  zo’n honderd paarden rijden ze rustig naar de horizon waar de start van de wilde race over 20 km begint. Na anderhalf uur zie ik de eerst drie in volle galop aan komen jagen. Een grote groep volgt op honderd meter. Met de zweep drijven de jockeys de paarden tot het uiterste van hun krachten. Een paard loopt uit. Bij de finish begint men te schreeuwen. De paarden langs de kant worden onrustig en beginnen te hinniken. De spanning stijgt. De kop groep probeert tevergeefs de uitloper in te halen. Vlak voor de finish kijkt de jonge jockey schuchter om. Zijn armen schieten van vreugde omhoog. Met een straat lengte wint hij. Het publiek juicht hem toe. De eerste 5 jockeys krijgen  in galop door een ruiter hun prijs in de hand gedrukt. Aan de finish is het een gaos . Een paard zonder jockey wordt opgevangen.  Van de paarden druipt het zweet. De jockeys zijn te moe om van hun paard af te komen. Gelukkige vaders tillen ze op de grond. De paarden krijgen alle aandacht van toeschouwers. Iedereen wil de winnende paarden aanraken. Het zweet wordt met grote kamen van de paarden huid gestreken. De jonge jockeys staan er beduusd , vermoeid en tollend op hun sokken bij.

NADAAM SPECTACLE 

“Militaire vaardigheden zoals worstelen, paardenracen en boogschieten zijn onze Nationale sporten” zegt Tjibolt bij de opening van het 804 ste Nadaam Feest op 11 en 12 juli. “Het is een traditie van de laatste eeuwen. De beste krijgers uit het hele land gaan een keer per jaar de competitie aan om de aller beste van het land te worden. Het stadion in Ulaan Bataar zit helemaal vol als de militaire eregarde te paard binnen komt met de negen Ceremony Yak Banners van Genghis Khan. De muziekorkesten spelen het volkslied terwijl de Banners op het podium worden geplaatst. De President opent het feest en een carnavaleske optocht begint. Na een demostratie van de Mongoolse Commando’s begint de worstel competitie. De erewacht houdt de negen Ceremony Yak Banners streng kijkend in de gaten.

!

ALLE MANNEN NAAR MONGOLIË

Hoe kom je aan de man? is een brandende vraag voor veel vrouwen De verhouding man-vrouw is een per drie ".Buitenlandse mannen zijn bijzonder populair" vertelt de voorlichtster van de stad Ulaan Bataar. Maar weinig mannen studeren. Veel vrouwen die gestudeerd hebben zijn de Mongoolse mannen ontgroeid. Een buitenlanders ze zijn mooi , lang en galant en drinken niet. Kortom een goede partij. Ik loop het Stadhuis uit en zie een traditioneel gekleed bruidspaar aankomen. Ze poseren voor Ginggis Khaan die hen toe lacht. Kom op mannen. Wat is mooier dan een traditioneel huwelijk op de steppen.

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

!

DE GIER

Kadavers overal langs de wegen en op het open land zie je ze liggen. Waar zijn de roofvogels? In andere gebieden zie je eerst roofvogels en dan pas de kadavers, hier in Mongolië niet. Niet een keer heb ik aas etende vogels op de kadavers gezien. Er zijn  zwarte gieren en lammer gieren in Mongolie.is mij verzekerd. Vandaag hebben we het geluk van de dag. op een paar honderd meter van de zandweg zit een groep zwarte gieren. Behoedzaam sluip ik Orbis uit. Tevergeefs ze hebben mij in de gaten en vliegen op. Waar zijn de kadavers. Een raadsel.

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

!

ONHERBERGZAAM

Rijdend door de Gobi verwacht je elk ogenblik dat uit de verte een Dinosauris aan komt rennen. De schaal van het landschap past precies bij deze huizen hoge dieren. 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

!GASTVRIJHEID

"Kom binnen zegt de oude vrouw. Eerst thee en snoepjes daarna kunnen we vragen wat we willen. De hele familie komt de Ger binnen. Vier, vijf kinderen tel ik. De ballonnen doen wonderen. Ook de oudere kinderen willen er een. De binnendoor weg die we zoeken radden ze ons af. als we weer door willen gaan wil de hele familie eerst Orbis uitvoerig zien. Na een half uur mogen we weg van deze gasstvrije famillie

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

!

DINO WEG

" Waar kunnen we Dinosauris resten vinden"vragen we bij een Ger die aan het randje van de Flamming Cliffs ligt. Na enig aandringen willen twee jongens ons wel de weg wijzen. Op hun motor vliegen ze ons vooruit door het ruige landschap, Als we met Orbis niet verder kunnen gaan we lopend verder. Op een voor hun herkenbare plaats beginnen ze zand weg te vegen en stenen te verplaatsen. Na een uur zoeken geven ze het op. Dino weg" zeggen de jongens. Ja, Dino weg, die staat in het Museum in Ulaan Batar. Is onze reactie.

!

"DE ZINGENDE DUINEN",

Dat is de bijnaam van Hongorijn Els. De duinen zijn hier 12 km breedt en 100 km lang en de hoogste top is 200 meter hoog.Wij kamperen in het dal voor de hoogste duin.Bij zonsondergang beklimmen we de duinen en genieten van het uitzicht. Een kilometer van ons vandaan is een toeristen groep neer gestreken. Vroeg in de morgen komt  zingend geluid uit hun kamp. Even later komt een groep rennend  bij ons vooorbij. Ze ze klimmen de hoost duin op. Na een uur horen we ze zingen op de top van het duin.

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

OVOO OFFERING

De laatste boom in de Gobi woestijn wordt aanbeden. De plaatselijke Geesten die het land beschermen wonen hier. Iedereen die de woestijn in gaat loopt hier drie keer, met de klok mee, rond. Wij ook. Dat brengt geluk.

Dat hebben we naast een goede kaart en een GPS nodig. We komen een auto buitenlanders tegen die op klaar lichte dag zijn verdwaald en nog maar weinig bezine hebben. Daar kunnen we ze niet aan helpen, wel de juiste richting naar Dalanzadgad. Hun geluk.

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

 EENZAAMHEID

"Wat een stilte, wat een rust, een enkele Ger en een overstekende Kameel . De eerste 230 km zonder tegenligger

zegt Jean. "Van Maastricht naar Groningen zonder tegenligger. Niet te geloven"

We zijn op weg naar de provincie hoofdstad van de zuidelijke Gobi. Na 284 km komen we net op tijd aan om Nederland van Brasil te zien winnen.

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

DE GOBI IN

Jean landt na een lange vlucht via Moskow, om 5.30 in Mongolië."Ik wil veel zien laten we maar gelijk gaan rijden" zegt hij als we in Orbis zitten. Een douche is niet nodig. Ik draai Orbis richting het zuiden. Na 10 km begint het hobbelen over de wasbord pieste. Na twee uur vallen zijn ogen dicht. We zoeken een mooi plaatsje langs de weg.Ik krijg zijn kranten terwijl hij gaat slapen. Na 10 minuten hoor ik hem snurken. Na twee uur wordt hij wakker. Al rijdend maken we een plan voor de twee weken dat hij in Mongolië is. Vandaag willen we Mandalgovi halen.

De 235 km doen we in 10 uur."Wat een land wat een wegen"zegt als hij als hij eindelijk in bed ligt. En valt in een diepe slaap.

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

HIJ LACHT MIJ UIT!

Wat ik met kamelen heb weet ik niet. Van jongs af aan ben ik gefascineerd door deze prachtige dieren. Als ik ze zie moet ik stoppen. De uitdrukkingen op hun gelaat zijn prachtig. Ongestoord kijken ze je al kouwend aan. Wie observeert nu wie? Je lacht mij toch niet uit!

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

GPSGPS

Rijden door Mongolië levert vele verrassingen op. De kaarten die ik in Nederland kocht zijn mooi maar niet nauwkeurig. Een mooi rood gekleurde hoofdweg blijkt een wasbord. Ook alleen op een kaart rijden werkt niet. In veel situaties is een GPS handig om je positie op de kaart te bepalen. Een GPS helpt niet als je meerde sporen in je gewenste richting ziet gaan.Welke moet ik nu nemen?  Een prachtige weg houdt op na een paar km of  draait van Zuid naar Oost. Terug naar het begin punt. In die gevallen werkt het Mongoolse Gur Positie Systeem perfect. Je stopt  bij een gur en vraagt de weg. Ze weten altijd waar de volgende gur aan de horizon staat

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

PAARDEN HOREN HIER NIET
Ruim honderd kilometer door de woestijn kom ik geen dier tegen. Langs de wasbordweg zie ik een hoop wol van een verdwaald schaap en even verder de verbleekte resten van een paard.Beiden hebben ze het niet gehaald

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

 TELEURSTELLING

'Aan de rand van de Gobi woestijn staat een klooster uit de achttiende eeuw, dat de Stalinistische Purges heeft overleefd'',  lees ik in een toeristische brochure. Dat wil ik graag zien. Op weg naar de Zuid Gobi ga ik langs Erdenedaly. Het is laat als ik aan kom en het Gimpel Darjaanlan Khid (klooster) is gesloten. Ik parkeer Orbis voor de deur. Het Klooster ziet er,in haar Chinese architectuur,  prachtig en netjes uit. Hoe hebben ze die palen ruim 200 jaar geleden hier gekregen? Zijn alle kunstschatten 200 jaar gespaard gebleven?  De volgende morgen opent de beheerder de Tempel. Hij blijkt nagenoeg leeg. Twee rijen met gebedsbanken, een troon waar de Dalai Lama in 1992 op heeft gezeten toen hij het Klooster na 50 jaar Russische overheersing weer opende. Een paar groten trommen. Maar niks van de grandeur die ik verwachtte. Ik begrijp van de beheerder dat door de jaren heen veel gebouwen zijn verdwenen en dat van 1975-78 , dus tijdens Russische tijd, een restoratie heeft plaats gevonden. De beheerder ziet mijn ongeloof en teleurstelling en neem mij naar een kastje met een Tsam god. "Deze is echt uit 1800". verzekert hij mij.
 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

 AAN EEN DOOD PAARD TREKKEN.

Bij een gur staat een man te zwaaien , "help!". Ik zwenk met Orbis af. Hij rent zijn gur  in en komt met koord weer naar buiten. Als ik stop maakt hij trek bewegingen en wijst op een paard dat op zijn zij ligt, duidelijk dood. Zonder verder wat te vragen maakt hij het koord vast aan het paard en de trekhaak van Orbis. Als hij klaar is wijst hij naar de horizon. Daar moet hij heen. Ik start Orbis en trek op. Met een bizar gevoel kijk in de achteruitkijkspiegel en zie het paard bengelen. Na twee kilometer over de steppe mag ik stoppen. De hengst wordt terug gegeven aan de natuur.
 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

DIE KOMT NIET TERUG

De aanvoer van artikelen naar Mongolië gebeurt met cointainers. Per trein komen ze in Ulaanbaatar aan, van waar vrachtwagens ze naar hun eindbestemming brengen.  Op weg naar het zuiden kom ik deze combinatie tegen. Of er weer veel terug gaan is de vraag. Door het hele land zie bij de gurs hun langwerpige contouren.
 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

GEVAAR

Met de komst van de min of meer verharde wegen neemt het aantal ongelukken toe.
In de stad zie je veel verkeersagenten. Buiten de stad is er totaal geen controlle.Je weet nooit of iemand slingert om de gaten in de weg te ontwijken ,of dat hij dronken is. Of dit bord veel indruk maakt?
 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

OP DE FOTO

Het is zomer en de Mongolen trekken er op uit. Een geliefde plaats is het 40 meter hoge Stainlysteel beeld van Chinggis Khaan. 
 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

TURTLE ROCK

“Dat lijkt wel een Indiaan, dat lijkt wel Java.” Lang rijden door Mongolië levert vele prachtige vergezichten op. De bergen en wolken hebben vormen waar je soms in een bepaalde hoek figuren of kaarten in ziet. De Turtle rock is overduidelijk een schildpad. 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

PRINTPLAAT

“Een ijskast laten repareren is hier moeilijk”, aldus Sibylle van Oasis. “Het probleem van Mongolië is dat er geen goed opgeleide monteurs en handwerkers zijn te vinden. Ze doen maar wat”. Ze geeft mij een paar adressen, maar inderdaad, niemand kan mij helpen en ik kom onverrichter zake weer bij Sibylle terug. Weet ze nog iemand?  "Misschien kan onze leverancier van de ijskasten je helpen”.
Na een paar uur komen twee mannen met een zak met gereedschap. “Kan het zijn dat er te weinig koelstof in zit”, vraag ik.Nee, dat blijkt niet de kwaal. De printplaat is door gebrand.



 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

ELECTRA 

Orbis is 24 volt. Zowel de motor als de cabine heeft 2 accu’s. Voor het aan sluiten van de verschillende apparatuur zoals ijskast, kooktoestel en verlichting heb ik een omvormer van 24 volt naar 12 volt. Om de accu’s van de fotoapparatuur op te kunnen opladen heb ik 220 nodig dit levert een andere omvormer. De afgelopen tijd valt de ijskast steeds in storing terwijl het kooktoestel het al lang niet meer doet. De leveranciers zeggen dat  het systeem te weinig kracht ,dus ampères levert. Wat is de oorzaak? In het Guesthouse Oasis, waar Orbis & ik in de tuin staan, komt ik in gesprek met  Alex een Zwitser. Ik leg hem de vraag voor:  “Bij Toyota zeggen ze dat de accus goed zijn. Ampères kunnen ze niet meten, hoe pakt ik dit aan?" “Ook zonder een meter kan je het meten. Als je de achter- accu’s op motor aan sluit en de motor in één keer start dan bewijst dat dat ze voldoende power hebben”.  Zou het zo simpel kunnen?  De accu’s blijken  goed. Zwitsers vernuft, wat handig.


 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

GAT DIESELTANK

Olievlek onder Orbis. Waar komt het vandaan? Ik laat Orbis schoonspuiten en zie dat er een gat
in de reserve tank moet zitten. Er zit niks anders op dan weer naar Toyota te gaan.
Dieseltank er onder uit. “Ja hij is lek, er zit een klein scheurtje in een las. Helaas wij kunnen geen stainlysteel lassen”. "Ga maar naar de buren daar werkt een Rus ,die kan alles lassen." De chef  vindt het zichtbaar jammer dat hij me niet kan helpen. Ik ben onderhand een vertrouwde klant geworden en de mannen sleutelen graag aan Orbis. De Rus kijkt: “No problem “.In no time is het gat dicht.

 

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

MAG IK MIJN FOFO ZIEN

Keer op keer vragen mensen onderweg ”Mag ik mijn foto zien” Natuurlijk, Het is verrassend hoe snel men deze mogelijkheid van de digitale camera hebben leren kennen. Het levert vaak heel spontane reacties op. Een groot voordeel levert het ook op. Veel minder vragen om een foto op te sturen. "Natuurlijk" is altijd mijn reactie op de vraag mag ik mijn foto zien?.

Foto: Elma van Lier

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

ACHTERUITSPIEGEL

Van Bishkek tot Ulaan Bataar: ELMA was de afgelopen 11 weken de perfecte reisgenoot.

In een woord ”Geweldig”.Het is heel begrijpelijk dat je eerder terug gaat omdat er een kleinkind op komst is.  Ik verheug mij erop om in September samen de reis in Mongolië rond te maken.

DAT LAAT IK NIET GEBEUREN

Lopend over Peace avenue word ik op de middag over vallen. Een lange jongen stapt voor mij. Gelijk drukt een ander tegen mij aan en draaid de lens van de camera. Ik pak de man vast.. In zijn zaken vind ik niks. De lens is al weg. Ik heb de verkeerde gegrepen. Ik laat hem gaan. Ik zie hem  de voetgangers tunnel inschieten. Dit laat ik mij niet gebeuren. Ik achter volg hem. Die brengt mij mijn lens. Ik pak de man nogmaals vast. Draai zijn arm achter zijn rug hard naar boven. Hij schreeuwt. Omstanders kijken op. “Breng mij bij de lens”en ik prik mijn mes op zijn borst” Hij schreeuwt nogmaals hard. Na even komt een man met m’n lens.

Hij zegt dat hij hem van een klein jongetje heeft afgepakt en vraagt een beloning. Even later kijken wij uit het raam van een Restaurant op de zeventiende verdieping van luxe gebouw naast het Sükhabater Square hèt centrum van de stad “Ulaan Bataar is een wereld stad, met alles er op en eraan, geworden” zeggen we tegen elkaar.

zie ook onze reisverslagen.

FLINSTONES

Een levensgrote Dinosaurus lacht mij toe. Ik sta in de Paleontologie ruimte van het Museum of Natural History in Ulaan Batar. Dit is een van de weinige plaatsen in de wereld met een volledige Dinosaurus , “Deze komt uit de Gobi woestijn”verteld Shinobu Ishigaki . Hij is een Japanse Geologist. In de jaren negentig is hij twee jaar  met een team in de Gobi aan het graven geweest. Hij heeft een Dinosaurus en meerdere nesten met eieren opgegraven.

“Kom maar mee dan zal ik je ze laten zien ze liggen in een zaal hier naast.”zegt hij. ” Die kleine vliegende Dino daar hebben we ook opgegraven.” Onder de indruk van de prachtige pre Historie neem ik afscheid van deze bijzondere man.

ZIE OOK ONZE REISVERSLAGEN

SCHAAMTE OF….

De gaat op een sukkel gangetje naar Ulaanbataar. Als buitenlanders vallen we wel op. Als ik een foto wil maken slaat de schaamte of…. toe.

zie ook onze reisverslagen.

RUSH VOOR VISUM

 ZIE VERSLAG O8-06-2010

zie ook onze reisverslagen.

NAAR CHINA

“Langer dan 2 maanden mag u niet in Mongolië blijven.Visum verlengen kan in China en Rusland of in Uw eigen land”zegt de Emigratie officier in UB. Naar Peking, Moskow of Brussel lijkt mij niks. Het blijkt dat er vlak over de grens in China een Consulaat is waar je in één dag een visum kan krijgen. Er zit niks anders op om daar heen te gaan.Precies om 20.05 vertrekt de trein uit Ulaan Bataar naar Zamyn Uud aan de Chinese grens.De 443 km in 12 uur verloopt voor het grootste liggend en half slapend. Met een vertraging van 5 min staan we op het station Nu nog naar China..

zie ook onze reisverslagen.

HUBERT A REAL NOMAD

De Fransman Hubert, 63,  is een echte nomad. Al acht jaar is hij en route met zijn Russische motor met zijspan. "Negen jaar geleden werd ik wakker. Elk jaar maakte ik net zoveel op als ik verdiende. Ik realiseerde me dat ik over tien jaar net zoveel had als nu. Ik verkocht mijn bedrijf. Van de opbrengst kan ik tien jaar reizen", vertelt Hubert Kriegel voor zijn (tijdelijke) gurt buiten Ulaanbaatar. En weg was hij. Zijn vrouw komt jaarlijks een maand meereizen. "En ik ga jaarlijks een maand naar de USA, waar ik woon. Ook mijn kinderen en familie reizen af en toe mee, zoas nu mijn nicht Shalimar Preuss. Verder heb ik via internet veel contact en via skype kan ik iedereen bereiken. Je wilt het niet geloven, maar we zijn nog nooit zo close geweest". Volg de avonturen van Hubert op: www.thetimelessride.com.

zie ook onze reisverslagen.

KLAUTEREN VOOR BUDDHA

"Boven op de berg, op de rotsen achter het klooster zijn rotstekeningen uit 1700", zegt de beheerdster van het kleine Boeddistische museum. Na de schamele opstelling in het museum, met slechts één pronkstuk - een koraal masker-, verwachten we nog weinig. We klauteren over de rotsen naar boven en worden verrast door vier prachtige rotstekeningen, drie gekleurd en één naturel. Van het klooster is, nadat Stalin's troepen langs kwamen, alleen van de hoofdtempel nog een aantal resten zichtbaar. Het uitzicht over dit oudste natuurreservaat van Mongolië is prachtig. Niet voor niets hebben vanaf 1778 hondervijftig jaarlang tweeduizend Lama's het reservaat bewaakt. Het is, in de serene rust, niet te geloven dat in het Noorden slechts op enkele kilometers de miljoenenstad Ulaanbaatar ligt.

LEVEN VAN DE STEPPE: GEEN BIJVOEDING

"Nomaden leven van de steppe. Met hun kuddes zwerven ze van de ene naar de andere groene vallei. In de korte zomer moeten de dieren, koeien,schapen, geiten en paarden voldoende reserve opbouwen om de lange barre winter door te komen.Alleen de sterke dieren overleven het." vertelt de bioloog Usukhjrgal. "In onze Nomaden traditie zit kwantietijd geen kwaliteit. Hoe meer dieren hoe meer aan zien  je hebt. Een nomaad vertrekt als er geen eten voor zijn dieren meer is. Daar past geen voorraad maken van hooi bij. Dat is landbouw. Je gaat verder.Bij voeren in de winter. Prachtig gezegd zal elke nomaad zeggen. Maar waarvan zal hij vragen. Aan het eind van de zomer zoeken de nomaden een beschutte plek voor de familie en dieren. Het is al een hele verandering dat nu door de nomaden overkappingen worden gemaakt voor de sneeuw. In de winter moeten de dieren leven van hun opgebouwde reserve en het weinige droge gras dat ze van onder de sneeuw met hun hoeven weten te krabben. Als het na een paar dagen dooi of regen weer vriest dan kunnen de dieren niet bij de 'bijvoeding' komen".

OP ZOEK NAAR BERT

"Door de rivier en dan rechtsaf en dan een paar kilometer verder" zegt de vrouw.  Het blijken twee rivieren ,een keienweg en blubbersporen te zijn om bij de Gur van Bert en zijn Mongoolse vrouw te komen. Zij runnen een Ecocamp naast  hun boerderij. Het Ecocamp is nog in op bouw. Wij komen niet echt gelegen. Hij is druk en moet weer naar Ulaanbataar. Wij rijden terug naar ons plaatsje bij de rivier.

RUST, RUIMTE, RUITER, RIVIER

Onder het ontbijt komt een ruiter te paard met vier honden voorbij. Ze lopen de rivier in en verdwijnen tussen de bomen. Na een half uur komt de herder door de rivier terug met kamelen. De wereld gaat voorbij.

PS. KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

TAKHI OF PRZEWASKI

'"Het  gaat goed met Takhi's, het zijn de enige over gebleven wilde oerpaarden" vertelt Usukhjargal Bioloog van het reservaat. Het  is 4.30 in de morgen en wij zijn opweg om de Takhi te fotograferen. "Een dikke eeuw geleden heeft de Pool Przewalski ze in Mogolië herontdekt. Daarom worden Takhi ook wel Przewalski paarden genoemd. Met veel inzet vanuit o.a Nederland zijn uit dierentuinen Takhi naar Friesland gebracht. Na een fokperiode zijn ze in 1992 in het wild uit gezet. Op het ogenblik leven er 250 wilde Takh's in ons Hustaipark 100 km ten zuiden van Ulaanbataar."Niet ingrijpen in het natuurlijk proces is moeilijk maar de enige wijze om de dieren in het wild te laten leven" zegt de Bioloog stellig.

PS. KJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

TAKHI HAREM

"EenTakhi- harem bestaat gemiddeld uit acht merries. Merries willen vooral een sterke henst. De kracht van een hengst kan je aflezen vaan de grootte van zijn harem. De grootste harem heeft maar liefst vijfentwintig merries en een aantal single hengsten die niet aan hun trekken komen en daar snel verandering in willen brengen" vertelt de bioloog van het reservaat, Usukhjargal.

.

DJNGIS KAHN EN DE EAGLE

Djngis Kahn en de Eagle zijn de twee belangrijkste onafhankelijkheidssymbolen van Mongolië.Op de weg naar UlaanBataar komen we weer langs het 60 m hoge stand beeld van Djngis Kahn. Langs de weg staat een man met zijn Eagle te wachten. Het is weekend en veel Mongolen komen naar het beeld kijken. De man met de Eagle doet goede zaken. Iedereen wil op de foto met de twee symbolen.

PS. KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

 HET LAND VAN DJNGIS KAHN

' We kunnen niet verder gebaart', de chaufeur van een Russische Jeep. De afgelopen dagen heeft het veel geregend de weg naar Binder v.v is onbegaanbaar. Met tegenzin besluiten we de zelfde weg terug te rijden. Langs de weg staat een man met panne. We nemen hem opsleep touw tot de volgende plaats 30 km verder. Op het zelde stuk hebben we ook al op de heenweg een familie met pech opsleeptouw gehad. Orbis maakt het niet uit en snort als of er niets aan de hand is door.We kunnen wel een sleepbedrijf beginnen zeggen we tegen elkaar. Onderweg genieten we van de prachtige natuur.

PS. KJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

VADER DES VADERLANDS

In Dadal is hij geboren, Djingis Kahn, de grote veroveraar. Alleen een natie heeft hij na gelaten. Nergens is er een kasteel of een graf van de vader des vaderlands. Nadat de Russen in1992 vertrokken wordt Djingis Kahn weer verheerlijkt. Op het geld staat zijn beeltenis en door het land verrijzen over al zij standbeelden.

PS. KJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

 FORMER PRIME MINISTER TREKT ONS LOS

We zitten vast. Onder het scheppen hoor ik een auto aan komen. De nieuwste Landcruiser baant zich een weg door de modder. Na een grote slip geef  ik aanwijzingen voor het beste spoor. Voorbij Orbis komt hij tot stilstand. "Thank you, we made it",  zegt een vriendelijke man. "Can we help you too?". Uit de auto stappen 4 mannen. Zij zijn  voor de methode van brutte kracht ipv uit graven. Met moeite mogen de alluminium rijplaten blijven liggen. Na een keer  tevergeefs voor en achter trekken vliegt Orbis over de alluminiumplaten aan de voorzijde los. Onder het genot van een wodka zegt één van de mannen: "Mogen wij ons voorstellen? Degene die u er zojuist uit trok is de Former Prime Minster Enkhsaikaan( in het blauw) , Alex Geologist,  Erdenebulgan assistent en ik ben Batkhvyag former Defense Minister". Bescheiden door deze overmacht. Aangenaam Elma en Henk

PS. KJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

 10.OOO TÖGRÖG SMARTENGELD

"Die vrouw heeft het ereveld van Djingis Kahn besmeurd". De man wijst naar Elma die wijselijk in Orbis is gaan zitten.  Hij vertelt iedereen die het maar wil horen wat voor vreselijks er is gebeurd. Hij maakt daarbij een gebaar waaruit ik opmaak dat Elma heeft  zitten plassen. Hij achter volgt mij en stoort mij bij het fotograferen. Wat te doen?. Ik trek wat geld uit mijn broekzak. Te laat zie ik dat het 10.000 Tögrög is. Hij loopt weg. De eer is gered. Elma's reactie: "Ja ik moest heel nodig en Djingis Kahn heeft (n)iets gezien".

 PS. KJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

DE OUDE MONNIK

'De geest van mensen is sterk" vetaalt een jonge monnik de woorden van de oude monnik. "Hij is een van de weinige oude monniken, Alles heeft hij mee gemaakt. In 1938  was hij een novice. De Stalinisten hebben toen hier verschrikkelijk huis gehouden Tempels en kunstschatten werden vernietigd. Duizenden monniken werden weg gevoerd naar Siberie of direct vermoord. Slechts enkele hebben het overleefd. Hij is er een van" verteldt de jonge Monnik met bewondering. Als ik om details vraag zegt de oude Monnik:  "De opleving van het Boeddhisme is het bewijs dat je de Geest van mensen niet kan breken. Het maakt mij heel gelukkig om elke dag zoveel gelovigen bij de tempels van Ganden te zien. Morgen ben ik er weer."Hij schuifelt verder.

 PS. KJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

UITGERANGEERD

De levensader van Mongolië is de spoorlijn naar China en Rusland. Vrijwel alles moet worden geimporteerd. Het belangrijkste export artikel, het koper uit Erdenet , gaat via het spoor het land uit.  Koper is 40% van de inkomsten van de Staat. Met de trein komen ook veel toeristen uit Peking en Moskow het land binnen. In Ulaanbaatar staan de stalen monsters van weleer met Stalin op de neus uitgerangeerd. Maar het spoor gaat door.

KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

OASIS

Even buiten Ulanbaatar ligt Guesthouse Oasis, onze home base in de hoofdstad. Even rust om de plannen bij te stellen, te wassen en Orbis schoon te maken. Op 13 juni a.s. lopen onze visa af.   Elma blijft tot 12 juni. Ze zou eind juni toch al naar Nl terug vliegen en voor twee weken haar visum verlengen heeft geen zin. Over twee weken gaan we met de trein naar de Chinese grens. Henk gaat dan even de grens over om een nieuw visum voor Mongolië te krijgen. Dit is nodig om het grote volksfeest Nadaam bij te kunnen wonen. Komende weken gaan wij naar het Oosten van het land waar Gingis Khan is geboren verkennen. De Gobi woestijn bewaar ik voor vriend Jean Bronzwaer die 1 juni as komt. Kan die oude jachtvlieger laten zien dat hij nog kan navigeren!

 PS. KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

HET PINKRAADSEL

Een pink probeert een plasticfles van haar neus te krijgen. We stoppen. Zij kijkt mij aan, laat mij niet dichter bij komen om haar van het ongemak te verlossen. Op de foto zie ik dat de fles met een draad door haar neus vast zit. Ik kan geen rede bedenken waarom een herder dit zou doen en ik kan me niet voorstellen hoe een pink een fles vast krijgt op haar neus, Gewoon een pinkraadsel.

PS: KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

EENZAME KAMEEL

Het landschap is eindeloos; vlaktes en bergen volgen elkaar op. Het gras begint te groeien. We hobbelen een stijle berg af en dan staat daar ineens een eenzame Kameel. Als we stoppen begint ze te rennen. Waarheen?

PS: KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

ELMA VAST, MUURVAST!!!!

Mongolië is het land voor de 4X4 liefhebbers. Elma krijgt ook de smaak te pakken. "Mag ik nu dit moeilijke stuk rijden", vraagt ze regelmatig. Nu ook. We komen over een stijle berg het dal in, Een beek stroomt door het dal. E en herder wijst ons de weg . "Daar is een brug", gebaart hij. Bij de brug verkennen we het modderpad. Midden door is een droog stuk. "Recht er over, constante snelheid Elma " , instrueer ik haar. En we gaan. Dan, een stuurfoutje,en we zitten vast. Muur vast. Dapper pakt ze de schop.

PS: KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

DUIVENTIL

Het klooster is in de negentiger jaren met hulp van Boeddhisten over de hele wereld  en Unesco gerestoreerd. De moniken hebben een nieuw woonverblijf gekregen. Het onderhoud, hoe noodzakelijk ook staat, op een laag pitje. De vogels, duiven, roeken en pieten delen  het klooster met de monikken. De duiven netten ter voorkoming van het binnen vliegen van de tempels zijn gescheurd. Het vogelgekrijs overheerst. Het is lente. Elke vogel legt een ei. Het  Amarbayasgalant klooster is een vrolijke duiventil uit 1700. 

PS: KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

AMARBAYASGALANT KHIID

"Wat een prachtig Manchu architectuur en wat een mooie ligging  in de vallei ", roepen we beiden als het licht wordt. In het donker zijn we de vorige avond aangekomen, Tegen alle afspraken in zijn we in het donker door gereden toen twee dronken herders op een motor wel erg opdringerig werden. Heel gastvrij worden wij in het klooster ontvangen  door monnik Davaadog .Hij leidt ons rond en vertelt zijn verhaal. "Het klooster is na 10 jaar bouwen in 1737 gereed gekomen. Het is gebouwd ter nagedachtenis van Zanabazar, de grote geestelijke leider, staatsman en beeldhouwer. Zijn mummie werd hier bijgezet in 1779.  In 1937/38 hebben de Comunisten hier vreselijk huis gehouden. De 2000 monniken werden afgevoerd slechts enkele zijn terug gekomen. De relikken van o.a  Zanazabr zijn vebrand. Gelukkig zijn de hoofd tempel en 27 anderen gespaard gebleven. Lopend door de tempels valt op dat er geen oude Thangka's en beelden staan. Boven het klooster wordt een nieuwe stupa gebouwd. Tegen de avond lopen we de berg op. "Amarbayasgalant , betekent vredeliefend- en gelukzaligheid " vertelde de monink. Wij genieten. Een vogel vliegt op.

PS: KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

VAN WIE IS DEZE?

Voor het Mongoolse parlement is het een drukte van belang. De Rode Loper wordt uitgelegd voor de ambassadeur van Indonesie.  Djingis Khaan wordt afgestoft. De eregarde en het muziekcorps rukken aan. Een dame in dubbelgrijs van de Mongoolse hofhouding schikt de jasjes van de erewacht. Op precies 12.00 uur stopt de limousine. Het Volkslied weerklinkt. In paradepas wordt de erewacht geïnspecteerd. Het gezelschap verdwijnt achter Djingis Khaan. De wacht rukt in. De dame is al lang weg.

PS:KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

PIJN VOOR HET OOG

De Choijin Lama Tempel is een lust voor het oog. De betoverende Boeddhistische geschiedenis in een Chinees jasje. Door een wonder is dit klooster uit 1904 voor een groot gedeelde gespaard gebleven voor de Stalinistische Cultuur vernietegers. Bij de entree hangt een kaart uit 1913. Een paar duizend mensen woonden er in Gurs. Nu doorboordt een wolkenkrabber het dak van het klooster. De noodzakelijke vooruitgang doet pijn aan je ogen. 

PS> KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

KOPSTEM ZINGER

De zaal gaat plat als deze zanger zijn binneste laat horen.

PS> KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

 SCHELP

Het blazen op een schelp lijkt heel een voudig.

PS> KIJK OOK NAAR ONZE REISVERSLAGEN

 DIPLOMA

Mongolië heeft voor het Oosten een hoog opleidingsniveau. Vandaag worden de diplom"s van de High School uit gereikt. De stad is vol met jonge meisjes en jongens. Ondanks de harde wind lopen ze op hun paasbest met bloemen  door de stad. Ook hier voor het Ganden Klooster.

PS> kijk ook naar de reisverslagen!!!!!

 GEEN HOOP MAAR KOGELS

De blinde Bogd Khan de vierde bouwde in 1911 deze tempel, in de hoop zijn gezichtsvermogen terug te krijgen. Het beeld werd gevuld met  27 ton medicinale kruiden. 334 Sustra's en 2 miljoen Mantras en een volledig ingerichte Ger. Helaas zonder resultaat. Met  de orginele 26 meter hoge Migjid Janraise  wisten de Russen wel raad. Ze smolten in 1938 het beeld om er kogels van te maken. In 1996 is het koperen beeld herbouwd en gevuld met het zelfde recept, met steun van Boeddhisten uit Nepal en Japan.

PS> kijk ook naar de reisverslagen!!!!!

BUFFER TUSSEN RUSLAND EN CHINA

Mongolië heeft een"rijke" historie aan slagvelden. Jonge mongolen werden gedwongen voor de machthebber te vechten. Deze vetraan vocht onder de Russche vlag..

PS> kijk ook naar de reisverslagen!!!!!

ZANABAZAR

Een man met vele kwaliteiten is deze na komeling van Chinggis Khaan. Staatsman, religeous leider, en de grootste artiest van Mongolië. Vandaag bekijken wij zijn Museum met prachtige bronze beelden. Jammer genoeg achter glas. Met een polfilter gaat de grootste reflextie weg.

PS> kijk ook naar de reisverslagen!!!!!

 GER IN HILTON

Vindingrijk zijn de Mongolen. De helft van de bevolking van Mongolië woont intussen in Ulaan Bataar. Geen huis, een probleem.  Je neemt je Ger mee naar de stad. Geen stukje grond, geen probleem . Je zet hem in het Hilton Hotel waarvan op het ogenblik de bouw stil ligt. De economische crisis heeft zo zijn voordelen.

PS> kijk ook naar de reisverslagen!!!!!

DE GEEST VAN LENIN

"Nee, nee, maximaal een maand kan uw visum verlengd worden", zegt de immigratie officer in Ulanbataar. De conclusie is duidelijk. We kunnen maar twee maanden in Mongolië blijven.  Dat is veel te kort om de Dominicus reisgids te maken. "U kunt naar China of Rusland gaan en daar op nieuw een visum aanvragen en dat daarna weer hier verlengen. Dit zijn de regels en daar houden wij ons stipt aan ", zegt de officer in de geest van Lenin. Dit is een grote teleurstelling voor ons beiden. Wat te doen? Misschien weet Tjalling Halbertsma , de Nederlandse regeringsvertegenwoordiger in Mongolië, een oplossing. Zondag hebben wij een afspraak met hem.

 PS: kijk ook naar de reisverslagen!

KRAANVOGELS

De lente zit in de lucht. Vandaag valt op, dat de steppen langzaam een beetje groen worden. Kraanvogels zijn aan het paren. Geen dekking, toch probeer ik ze langzaam en behoudzaam te benaderen. Met de 200mm lens kom ik aardig dichtbij. Dan in eens is vliegen ze op, de vrijheid te gemoed.

PS: kijk ook naar de reisverslagen!

 YMANN AM

Een bord met een grote 'Lingham'  wijst belangstellenden de weg naar een 60 cm lange stenen fallus. Dat mogen wij niet missen. We lopen het 'Yoni' (vagina) dal in, zoals de plaats in de volksmond heet. De Handcraft verkoopster , die met haar spulletjes bij de fallus ons staat op te wachten, vertelt de legende, dat  een paar eeuwen geleden de fallus hier door de bevolking is geplaatst, om de sexsueel geprikkelde monniken van het nabij gelegen Erdene Zuu Khid Klooster te waarschuwen van de vrouwen af te blijven.

PS: kijk ook naar de reisverslagen!!!!!

MONGOLEN OP DE MAAN

Vol trots staat er een foto van een Mongool in een vitrine van het Museum Arkhangai. "Ja er stond een Mongool op de Maan ",  vertelt vol trots de directrice van het provincie museum in Tsetserleg.  "Hij kwam hier uit de buurt en werd door de Russen uit gekozen om astronaut te worden. Van alle bijzondere mensen uit onze provincie hangt hier een afbeelding, zoals deze reus van 2.35 m". En dit alles naast de ingetogen Boeddhistische kunst...

DE BOOG KAN NIET ALTIJD GESPANNEN ZIJN

Even niet bewegen. Rust. Na het ontbijt begint het toch te kriebelen. Elma maakt Orbis zand- en stofvrij. Henk werkt het logboek bij. Samen de verslagenDe boog ontspant.

PS> kijk ook naar de reisverslagen!!!!!

VERWONDERING

Het licht. De vlakte. De uitgestrekheid. De wolken. De kleuren. Het grillige landschap, steeds net iets anders. Je raakt niet uitgekeken in de verlatenheid. En dan ineens, leven! Een herder met zijn paard die twee verdwaalde dieren terugbrengt naar de kudde. Verwonderd kijkt hij ons vreemdelingen aan.

DE STRIP VAN HET DAGELIJKS LEVEN

Het in Chinese stijl gebouwde Erdene Klooster herberg veel moois. In de hoofdtempel staan de beelden van de 'past, present and future' Boeddha. Na het fotograferen van al dit moois, valt mijn oog op de strip op de rechter zijmuur. Het dagelijks leven van toen, en van nu.

OPROEP

Indringend klinkt het geluid dat twee jonge monnikken maken. Ze staan op een stellage en blazen op een schelp, om alle monnikken van het Shani Klooster en belangstellenden op te roepen voor de ochtenddienst. "In de winter is het te koud om in een van de drie tempels bijeen te komen" vertelt één van de monnikken Hij neemt me mee naar de ger, waar het lekker warm is als de dienst net begonnen is.

DE WARME BAKKER VAN KHJURIT

Muurvast zat de warme bakker van Khjurit in de blubber. Wild zwaait hij naar ons.Het is duidelijk dat hij  hulp nodig heeft. Kunnen we hem even los trekken. Een trekkabel heeft hij niet. Hij wijst naar zijn bestelbus vol brood en frisdrank. Die moeten naar Arvaikheer. Zijn vrouw en hij hebben alles geprobeerd, Het busje kwam eerder vaster dan losser. Met Orbis ervoor is het met even trekken weer los. Als beloning krijgen we een vers, nog warm witbrood en een fles frisdrank.

CAMEL CONTROLE

Eindeloze vlakte, geen mens of dier te zien en dan ineens staat er een camel langs de weg. Hij kijkt ons zelfbewust en controlerend aan.

BEVESTIGING CHASIS GEBROKEN.

Orbis is van huis uit een Landcruiser 73 pickup, met een huisje op de laadbak.Op vier plaatsen zit het glasfiber huisje bevestigt aan het chassis.Door het constant trillen op de wasbord wegen en het schokken van de diepe gaten in de wegen is lde inker voor bevestging doorgescheurd en gebroken. Na wat heen en weer vragen vind ik een 'machine garage,' zoals dat hier heet, waar ze kunnen lassen. Erdne de eigenaar laat vol trots zijn lasapparaat zien en verzekert mij dat hij de klus kan klaren. Om het mankement te kunnen verhelpen kan gelukkig  de voorruit op de motorkap klappen. Daar voor moet wel het nodige los gemaakt worden. Met veel vindingrijkheid is na 4 uur het het bevestiging punt gelast. De prijs, 50.000 Tögrög ( ca € 27,50) schrijft hij op het vuil van de deur.

TE WATER

Mongolië stelt Orbis op de proef. Wasbordpistes, woestijn, sneeuw en ijs en binnen 24 uur twee maal een rivercrossing. Schokkend en bonked volgen we de sporen. Dan, ineens, breekt één bevestiging van het huisje aan het chassis. Profisorisch vastgemaakt, rijden we rustig verder.

PECH ONDERWEG

' t Zal je maar gebeuren: pech onderweg in Mongolië. Niemand te zien je moet zelf maar zien je lekke band te plakken.

READY FOR TAKE OFF

Langs de weg word je ineens verrast door een roofvogel die rustig blijft zitten, totdat ik mijn 200mm lens op hem richt. Roofvogels zijn hier niet bang voor mensen, maar altijd wel ready voor take off.

KAMEEL EN HERDER

Rijdend over de steppe met urenlang geen mens of dier te bekennen word je in eens verrast door in een dal een herder met zijn dieren. Spontaan komt hij op ons af. Als ik een foto maak haalt hij zijn mobiele telefoon tevoorschijn en maakt grijzend een foto van mij.

ROTSTEKENINGEN

"Vlak bij het vliegveld zijn een paar jaar geleden eeuwen oude Rotstekeningen gevonden, is dat niet iets voor de Mongolië gids"  vraagt  Erdene. Natuurlijk dat willen wij graag zien. Met Orbis rijden we naar het vliegveld. Van verre zie je in de vallei rechts van het vliegveld een grillig gevormde berg staan. "Dit was vroeger een offerplaats.Veel slangen verborgen zich hier overdag om in de avond naar buiten te komen",  ligt Erdene toe. De rotstekeningen staan aan de Zuid zijde van de berg op de grillige  rotsen. Prachtig. Jammer dat op een paar plaatsen al dit moois is vernield met nieuwe teksten en tekeningen.

DE WIELEN ZWABBEREN

"De wielen van je auto zwabberen ", zegt een Russische chauffeur in de bergen. Hij staat met pech langs de weg en wij zijn gestopt om te vragen of we met iets kunnen helpen. Na twee jaar wasbordpiste is dat heel goed mogelijk. De Rus maakt duidelijk dat de wegen assen killers zijn. Gelijk in Khovd laat ik weer de wielen controleren. Na wat zoeken vinden wij Garage Best of Best. Snel en vakkundig  helpt Yjran. In de beide voorwielen zit een beetje speling. Na een uurtje is het zwabberen verholpen

CHINESE WREEDHEDEN

Opvallend in de standaard collectie van opgezette dieren en replica's van rotstekeningen, zijn de afbeeldingen van de wreedheden tijdens de Chinese overheersing in de vorige eeuw. In dit historische museum in Khovd is niets is te vinden over wat de Russen de Mongolen hebben aangedaan. Is die geschiedenis nog te vers?

KARKAS OP HET SLAGVELD

De  Rode (Bolsjewieken) en Witte troepen vochten rondom het Tolbo Nuur (Tolbo meer) in 1921 tijdens de Russische Burger Oorlog 42 dagen. De Roden versloegen tijdens een definitieve veldslag de Witten. Als we over het slagveld rijden, herinneren slechts een paar gedenkplaten aan deze historische strijd. Nu liggen er karkassen van de Zud.*

*extreem koude winter na extreem droge zomer

POOLEN VOOR TÖRGS

“We spelen om Torgs”, zegt de uitbater van een van zo’n dertig snookertafels, midden op de markt van Olgii. Ballen rollen, stuiteren, ’t commentaar is niet van de lucht.  Mannen knijpen het gezicht samen als ze tegen de zon in moeten stoten.  De blijdschap om de gewonnen Törgs (Mongools geld) wordt uitbundig gedeeld.  Ook het geld moet rollen.

UITHONGEREN EN BELONEN

“Eagles zijn slim en dapper” zegt Arin Sailaukhan . “Alleen door ze uit te hongeren kun je hun wil breken. Als ik een jonge Eagle vang zet ik haar vast aan een korte draad op een houtblok. We werken alleen met vrouwtjes. Die zijn zwaarder en moedig en kunnen van een marmot tot een wolf doden.Na twee tot drie dagen is zij volledig afgemat door het opfladderen en neervallen. Daarna begint de dagelijkse training. Door haar te belonen met een stukje vlees, leer ik ze rustig op mijndikke leren handschoen te zitten en op commando tien meter weg te vliegen. Met twee touwen aan haar poten houd ik haar in mijn macht. Het moeilijkste is haar te leren terug te keren op mijn arm.  Het vervelendste vindt de Eagle als ze haar kap weer op moet. Door haar, in een enkele beweging te aaien en dan de kap op te zetten, lukt het. Het jagen heb ik geleerd van mijn vader en hij weer van zijn vader. Het is een Kazakse traditie, die al eeuwen in onze familie voort leeft” ,vertelt Arin. “Ik heb nu twee Eagles , een van zeven en een van twee jaar”. Ik vraag hem naar het geheim van zijn kunst. “Met geduld, uithongeren en belonen, maak je van elke Eagle een geduchte jager”.

 ZUD: GEEN GRASSPRIETJE

“Wij gaan met onze dieren naar een geheime plaats in de bergen. Daar is nog wat eten voor onze dieren”, zeggen de twee jongetjes die we tegen komen, op weg naar Sacsai. “De jongens geloven echt dat daar nog voer is”, zegt Nurk Hanat, voorlichter van het Nationaal Park Altai Tavan Bogd. “De winter is extreem streng en lang dit jaar. -40 tot -50 Celsius was geen uitzondering. Dit is een grote ramp voor het land. De kuddes zijn voor de nomaden hun enige bron van inkomen en voedsel. Het wachten is nu op het verdwijnen van de sneeuw en het ijs. De komst van het eerste gras kan nog zeker wel een maand duren”. Langs de weg en in de valleien zien we veel kadavers.  De twee jongens lopen dapper, vol goede moed, verder naar het ene grassprietje.

DE EERSTE MONGOOLIS EEN KAZAK

Ölgily is de hoofdstad van West Mongolië. Een klein plein; drie vervallen hotels; twee 'supermarkten' en een paar restaurants. Veel enthousiaste kinderen; jonge vrouwen met mobieltjes. Maar ook de stad van de Kazakken.

DE LAATSTE RUS

Bij de grens zwaait de laatste Rus ons uit en wijst naar een gang tussen twee sneeuwbergen, in de richting van Mongolie.

Oplossing foto van gisteren: schoorsteen en drukvat van de centrale verwarming van het gebouw.  

WAT IS DIT?

Onderweg ook hier in Rusland komen er steeds verrassende bouwsels en gewoontens op je pad. Telefoon en electrapalen op stelten van beton. "Waarom doen ze dat" vraag je af. Natuurlijk, dit voorkomt dat de palen rotten in de sneeuw. Bij de bezinepompen eerst Roebels betalen door een klein luikje, dan wordt de pomp vrij geven voor het betaalde bedrag. De rede is duidelijk. Dit voorkomt zonder betalen door rijden en de bedienden kunnen in hun warme hokjes blijven zitten. Iets voor Nederland? En dan deze pijp langs de weg?? Wie het weet mag het zeggen.

Morgen het antwoord.

RUSSIA EEUWIGE CONTROLE

Op de grote vlaktes staat een harde wind, waardoor het ijzig koud is. In Orbis houden we het lekker warm. Langs de weg constant politie controle. Heel nieuwsgierig zijn ze. We moeten keer op keer stoppen. Papieren en de achterdeur open om even te kunnen kijken wat wij bij ons hebben. De borden in het Cyrilische schrift zijn niet te ontcijferen. Op een belangrijk kruispunt rijden we prompt fout. Na vaak vragen komen we uiteindelijk weer op het goede spoor. In Bijsk zoeken we naar een plaats om met Orbis de nacht veilig door te brengen. Een vriendelijke man wenkt ons en biedt een plaats op zijn erf aan. Een uur later zitten we met zijn totaal verraste, maar nu warm ontdooide vrouw, met brood en jam en ei rond de kachel. De eeuwige controle zijn in dit warme huis snel vergeten.

NAZARBAEV EEN POEET

Met ijzeren hand regeert Nazarbaev (1940).  Oppositie staat hij bij de verkiezingen niet toe. Volgens de buitenlandse waarnemers zijn er alleen verkiezingen voor de vorm. De oppositie zit in het buitenland. Nazarbaev's visie is, dat er alleen door economische groei democratie mogelijk is. Wie maar even kan, pikt een graantje mee van de jaarlijkse economische groei van 8 - 10%. De familie van Nazarbaev is betrokken bij alle grote ondernemingen. In het land is het ogenschijnlijk rustig, maar corruptie tiert welig en de tegenstelling tussen arm en rijk is schrijnend. Dit kan nog jaren doorgaan, want de Kazachstaanse oliereserve onder de Kaspische zee is 35 miljoen barrels, voldoende om een jaar de wereld van olie te voorzien. In tussen is hij nu 70 jaar oud. Op billboards schaart hij zich naast de inspirerende poeten van het land. We waren een paar dagen geleden in een 'rustig'Kyrgizie. Inmiddels is daar de president, na een bloedige opstand, gevlucht.Wij rijden Rusland in en vragen ons af: " Hoelang houdt Nazarbaev het nog vol?".

DE SCHOORSTENEN ROKEN WEER

Economisch gaat het weer beter in Semey. Iedereen weet je te vertellen dat er geen gevaar meer is. Zonder een geigerteller in mijn hand geloof ik hen maar. Huizen worden gebouwd. Nieuwe winkels en restaurants gaan open. Oude fabrieken werken nog. De schoorsteen moet roken!

LEVEN NA 460 NUCLAIRE BOMMEN

Ver van Moskow en de ogen en oren van het Westen beproefde de Russen hier, op de steppen even buiten Semey, hun Nuclaire bommen. Tussen 1949 en 1989 kwamen in totaal 460 bommen tot ontploffing. " Mijn oma vertelde dat vooral op zondagmorgen  de aarde schudde", zegt de receptioniste in ons hotel. Alles gaat nu weer ogenschijnlijk beter in de stad; de bommen zijn vergeten. Generaties lang zullen nog last hebben van de vrij gekomen radioactiviteit. In de ziekenhuizen in de stad worden nog steeds slachtoffers behandeld. Het leven gaat ook verder in Semey. Op het monument ter nagedachtenis van de vele slachtoffers ontmoeten de verliefde jongens en meisjes elkaar.

DOOR DE SNEEUW HEUVELS

Niks te zien, de steke wind blaast de sneeuw op. Op de ruitenwissers klontert het ijs. Stoppen en schoonmaken. Tot ik mij bedenk de voorruit ontdooier uit te doen. De condens wrijf ik weg. Dat helpt. Minder ijs op de ruitenwissers, maar niet op de weg. We glijden door de smalle paden, tussen de sneeuw heuvels. Na 85 km in 4 uur wordt het beter. De wind neemt af, de zon breekt door en de snelheid neemt toe. Om 6 uur zijn wij in Semey.

COÖPERATIEVEN

"Na een lange strenge winter ontwaakt het land",  vertelt de ondernemer van een grondverzet bedrijf. Wij hebben op zijn terrein tussen de grote machines gekampeerd. Hij zwaait ons uit. Wij rijden de vlakte weer op. Het lijkt leeg, maar toch komt alles weer tot leven. Kolonies kraaien bewonen de karige bomen. Kuddes paarden en koeien zoeken de eerste gras sprietjes. Ook de landerijen ontdooien. De grote Coöperatieven uit de Rusische tijd bestaan niet meer wel grote familie bedrijven.

OP DE VLAKTE

De eindeloze vlakte met hier en daar een huis, een man en een paard verder niets.

DE VOLLE LAAG

"Jezus is waarlijk op gestaan. Wij vieren dat Hij voor onze zonden is gestorven en weer is op gestaan" , zegt de Orthodoxe Priester. Hij zegent de Paaslekkernijen die de gelovigen hebben mee genomen. Als ik hem fotografeer krijg ik lachend de volle laag.

GRENZEN EEN CRIME

Zo makkelijk als ze ons, na twee stempels, Kirgizië uit lieten gaan, zo moeilijk is het Kazachstan binnen te komen. Het ‘carnet de passage’voor Obis kennen ze niet. Formulieren zijn in het Russisch. Een douane ambtenaar laat me de keuze:  betalen, of Orbis helemaal uitpakken, zoals de twee Russen naast mij. Gewoon rustig blijven. Een paar uur later eindelijk door naar Alamaty.

ORBIS KLAAR VOOR MONGOLIË

na vier dagen werken staat alles weer op zijn plaats. De accu"s opgeladen. Bij de garage adviseerde men om de accu"s in de cabine te vervangen om de noodzakelijke start spanning van het kooktoestel te kunnen leverenzo gezegt zo gedaan. De logo's van Rondje Mongolië staan op Orbis. De diesel tanks zijn vol. Morgen vroeg naar Kazakhstan.

ORBIS SCHOONMAKEN EN INPAKKEN

Elma stort zich vol enthousiasme op de huishouding. Henk gaat het dak op en onder de motorkap, kortom doet het zware werk: de taken zijn goed verdeeld..! 

KENNISMAKING MET ORBIS

Op het terrein van Horizon Travel ontvang Helen ons hartelijk. Orbis staat geduldig te wachten onder de twee lagen zeil. De sneeuw verdwijnt letterlijk als sneeuw voor de zon. Als we het zeil van Orbis aftrekken roept Elma luidt: "Ze is prachtig, klein en sterk".

IN EVENWICHT

We landen om 5.45 in een kerstkaart op het vliegveld buiten Bishkek. "Het heeft een etmaal lang onverwacht gesneeuwd" zegt een taxichauffeur terwijl hij ons glibberend naar ons hotel brengt. Even bijslapen en dan de stad in. Voor een goede achtergrond informatie duiken we het nationaal museum in. Jammergenoeg is het vrijwel geheel gewijd aan Lenin. Over Stalin niets te bekennen en dat is maar goed ook. Buiten is het stanbeeld van Lenin verbannen naar een plaats achter het museum. Op zijn plaats staat nu een vrijheidsmonument en hangt een gigantische nationale vlag die bewaakt wordt door twee stram in het gelid staande soldaten met een geweer en een platte pet met het formaat vliegdekschip op het hoofd. Bij het wisselen van de wacht komen ze tot leven. Ze balanceren als ballerina's op een been.

MONGOLIË LONKT

De laatste paar dagen: nog een paar nachtjes slapen en we gaan op reis.

We bereiden ons op onze eigen manier voor op het vertrek. Henk  heeft nog veel af te strepen van zijn potloodgeschreven reminders. Elma heeft al jong geleerd dat ze planmatig vooruit moet werken, anders loopt ze tegen het einde rond als een kip zonder kop. Ze zet nu nog wat puntjes op de i.

Wat laten we achter, een greep:

De lente die hier volop de huid en zintuigen  (hart)verwarmend prikkelt.  In Mongolie is het –nog maar- 15 gr onder nul; we zullen daar nog een keer de doorbraak van de lente mee mogen maken. Het lammetje wat de buren in de kist en aan de fles hebben zal groot, rond en vet zijn als Elma het terug ziet.

 De Matheus Passion die volgende week overal weer te horen zal zijn (hoe zal dat via de Ipod klinken?); zullen we in Mongolie naar een concert kunnen gaan?

Een reisfotoboek  in wording  moet wachten tot Henk terug is;  ondertussen bouwen we een nieuwe fotoschat op.

Onze familie en vrienden, die ons zo hartverwarmend een goede reis –in alle opzichten- toe wensen. Wat voor nieuwe contacten zullen we maken?

We hopen jullie de komende maanden bij ons avontuur, middels onze site te kunnen blijven betrekken.